Rookverbod en de vrijheid om te roken

Gisteren zat ik in een restaurantje waar gerookt werd. Het was niet druk, dus ik had er ook niet veel last van.
Dat er in veel kroegen weer gerookt wordt, dat weet ik, roken in restaurants had ik sinds de invoering van het rookverbod nog niet meegemaakt (eerder dat restaurants al voor het rookverbod hun zaak rookvrij maakten).

Door het gerook in het restaurantje moest ik denken aan het rookverbod.
Tegenstanders van het rookverbod beroepen zich op de vrijheid om te kunnen roken.
Zij vinden dat hun vrijheid wordt aangetast als ze niet mogen roken en vinden een verbod betuttelend.

Het begrip vrijheid zou in dit geval toch eens nader onderzocht moeten worden.
Iemand die verslaafd is, is absoluut niet vrij, integendeel.
Een verslaafde handelt vanuit de verslaving, niet vanuit de wil of vanuit vrijheid.

Het overgrote deel van de rokers is gewoon verslaafd.
Ik vraag me dan af hoe vrijheid genoemd kan worden samen met roken. Met andere woorden: roken heeft niets met vrijheid te maken, maar met afhankelijkheid.
De enige vrijheid die daarin bestaat is om te kiezen voor afhankelijkheid, zeg maar voor een rookgebod. Dat is een vreemde keuze in een tijd die de eigen keuze verheerlijkt.
Of je kiest ervoor om af te rekenen met die afhankelijkheid en zo weer eigen keuzes te maken.

Roken en vakantie

In landen waar geen rookverbod geldt lijkt het soms alsof iedereen rookt; Jong tot oud rookt de ene na de andere sigaret, in de kroeg of op straat.
Sigaretten zijn er ook erg goedkoop ( ook in relatie tot het besteedbare inkomen).
Daarbij schreeuwen overal teksten op muren dat je er sigaretten kunt kopen.
Eerder viel me dat niet zo op, misschien nu wel omdat ik zelf niet meer rook.

Ik heb een paar dagen op een camping in de buurt van Praag gestaan. Daar heb ik met enige verbazing mijn “buurvrouw” geobserveerd, die deed niets anders dan sigaretten roken en bellen. Waarschijnlijk waren die handelingen voor haar heel ontspannend.

Onderweg terug naar Nederland overnachtten we in een motel in Duitsland. Het motel had allen nog kamers vrij voor rokers.
Ik dacht dat het wel mee zou vallen, maar GATVER, wat een lucht, vies, bedompt, het leek wel alsof de rook uit de muren kwam.
Gelukkig was het maar voor een nachtje. Toen ik nog rookte zou ik blij geweest zijn met zo’n stinkende kamer, zolang ik maar kon roken.
Ik dacht trouwens dat in Duitsland het rookverbod ook ingevoerd was, maar dat is blijkbaar nog niet voor hotels/ motels.

Vakantie :-)

Ik laat mijn blog even voor wat het is, raap wat spullen bij elkaar en laad de auto in.
Nog even kijken waar het mooi weer is, want ik weet nog niet wat de bestemming zal zijn, ik ga op de bonnefooi kamperen.
Een laptop neem ik niet mee, en ik bezoek waarschijnlijk geen internetcafé, dus ik zal even niets nieuws schrijven.
Mijn rook-niet-boekje gaat wel mee.

Twee jaar geleden ging ik ook kamperen en wilde ik ook stoppen met roken. Toen was mijn humeur zo slecht dat ik maar weer ging roken. Ik dacht er net aan, omdat ik tussen de kampeerspullen “het kleine boekje van Stoppen met roken” van Alan Carr vond. Twee jaar geleden dacht ik dus al aan stoppen.
Nou goed, deze vakantie zal ik zeker niet gaan roken.

Voor rokers: stoppen tijdens of net voor de vakantie is niet zo gek, zie hier (zelf over de reclame heen lezen )

Tot later.

Obsessief gedrag

Gisteren had ik een drukke dag, eigenlijk wilde ik vandaag uitrusten, maar een afspraak zorgde ervoor dat ik toch de deur uit moest.
Ik had me vergist en stond voor een gesloten deur. Stom, want het gooide mijn dag in de war. Niets aan te doen en ik liep terug naar het station om de trein naar huis te nemen.

Het was niet echt lekker weer, maar toch waren er veel mensen op straat. Het leek wel alsof al die mensen rookten.
Ik besloot er eens goed op te letten. Als je goed kijkt, dan zie je wat voor obsessief gedrag het eigenlijk is.
Overal mensen die in hun shagbuil aan het graaien zijn, even stilstaan om een sigaret aan te steken, of snel een paar trekjes nemen voordat ze de trein in springen.
Zelf heb ik dat ook vaak dat obsessieve gedrag vertoond. Zo leerde ik mezelf op een bepaalde manier zonder handen fietsen, zodat ik een shaggie kon draaien terwijl ik fietste, wat eigenlijk wel wat weg had van een kamikaze-actie. Ook wist ik hoe laat het was als mijn shaggie op was, over gewoontes gesproken. Sommige mensen roken zelfs op de wc, of zeggen tegen hun klant dat ze even moeten bellen, zodat ze “snel” even kunnen gaan roken. Dergelijke dingen heb ik nooit gedaan.

Ik hoor niet meer bij de rokers, ik herken me steeds minder in dergelijk “rookgedrag”. Toch zie ik me zelf nog niet als niet-roker, daarvoor vind ik roken nog steeds te verleidelijk, al stoot het me ook steeds meer af.
Mn oog viel trouwens net op enkele getallen: 120 dagen niet gerookt, iets meer dan 2500 sigaretten niet gerookt, weblog iets meer dan 2500 keer bekeken. Zegt allemaal niets, maar toch leuk

Stress en roken (4)

Omdat ik vaak als een kip zonder kop door het huis rende, op zoek naar sleutels, mezelf op de trap nog afvragend of ik nou nog wat vergeten was of niet, of het gas nog aan staat en of ik de trein wel zou halen, besloot enige tijd geleden dingen eens anders aan te pakken.

Voortaan zou ik zorgen dat ik op tijd kwam en dat zonder gehaast en bijhorende stress.
Dus: vooraf bedenken wat ik mee moet nemen, sleutels op een vaste plek leggen zodat ik die niet meer hoef te zoeken, en de tijd ruim nemen, zodat ik niet meer hoef te haasten en zo alsnog wat vergeet.

Zo pakte ik het ook aan op de dag van de uitvaart.
Ik ben op tijd naar de bloemist gegaan, heb op tijd een condoleancekaart geschreven, zelfs eerst in klad, zodat ik niet halverwege zou zien dat er een fout in staat en dan weer op zoek zou moeten gaan naar een andere geschikte kaart.
Een half uur vooraf besloot ik te gaan, dat is ruim op tijd.

Dat dacht ik maar. Ik wilde de auto starten, maar de auto wilde niet. Nog eens, weer niet. Aan het geluid hoorde ik dat vaker proberen zinloos was.
Een probleem. Met het OV was geen optie, mijn fiets heeft geen slot en hoe vervoer ik in hemelsnaam die bloemen op mn racefiets.
Mijn ouders zijn op vakantie, de buren hebben wel een auto, maar hen vragen om een lift in uitgesloten. Zus heeft geen auto tot haar beschikking, met de taxi zal ook niet gaan, ik heb te weinig contant geld en als ik eerst moet gaan pinnen ben ik ook veel te laat.
Toen besloot ik mn vriend te bellen, misschien dat een van zn broers toevallig vrij is. Hij ging het vragen. Ondertussen zus nog maar gebeld, misschien dat zij nog een briljant idee voor me had.
Dan belt mn vriend om te zeggen dat zn vader me kan brengen. Wat een opluchting, hoewel ik weet dat ik waarschijnlijk te laat ben.

Uiteindelijk kwam ik vijf minuten te laat, het viel dus nog mee. Moderne uitvaartcentra hebben “stille” deuren, dus ik kon ongemerkt achterin gaan zitten.
Tot ik er was voelde ik enorme stress. Toch dacht ik niet: ik wil roken. Dat verbaasde me. Misschien is het wel omdat ik de laatste tijd vrij bewust met het gegeven “stress” ben bezig geweest dat ik niet meer gelijk “stress” en “roken” aan elkaar koppel.

Stress en roken (3)

Weer een stress-situatie, nu eentje die niet alleen de gedachte aan roken omhoog haalde, maar zelfs de bijhorende beweging.

Een hardnekkig computervirus maakte een computer tot een onwerkbaar kreng, terwijl het om een aantal redenen echt heel belangrijk was dat ie weer goed zou werken.
Gelukkig ging het niet om mijn computer, maar ik was wel degene die het kon gaan oplossen (niet dat het mijn werk of hobby is).
Het was een lastige klus en ik vroeg me op een gegeven moment echt af of het wel ging lukken.

De computer was ooit de plaats waar ik het meest rookte, en eigenlijk zonder daar echt bij na te denken.
Terwijl ik met die computer bezig was, merkte ik dat haast automatisch mijn hand naast de computer greep. Alsof ik shag en een aansteker aan het zoeken was.
Dat was een vreemde gewaarwording. Later betrapte ik mezelf nog een paar keer op dezelfde beweging.
Een combinatie van grote concentratie en stress en de computer maakte dat ik een oude gewoonte ging imiteren, zonder dat ik het zelf gelijk in de gaten had.
Het wees me er weer op dat gewoontes zo ingesleten kunnen zijn, dat je ze zelfs zonder het door te hebben weer boven kunt laten komen.

De tijd gaat snel

Soms vliegt de tijd voorbij. Ik heb al bijna vier maanden niet gerookt.
Toen ik net gestopt was met roken en mijn motivatie om niet meer te roken aan het onderzoeken was, schreef ik het volgende

Ik zit op de bank bij een kennis. Ze vertelt dat haar man kanker heeft. Ik steek gewoon een sigaret op terwijl ze over de kanker vertelt. Ik vraag me af hoe het kan zijn dat ik dit zo stoïcijns aanhoor.
De vrouw zelf is, na veertig jaar gerookt te hebben, 6 jaar geleden gestopt. Als zij dat kan waarom zou ik het dan niet kunnen?

Dat speelde zich af in maart. Sinds die tijd is het snel gegaan.
De man was al ziek, maar de kanker was een extra aanval op zijn lichaam. Hij ging hard achteruit, hij vermagerde nog meer, zodat hij een schim leek van wie hij ooit was. Voor de bestraling moesten zijn tanden eruit, zijn al magere gezicht viel verder in en het gebrek aan tanden maakte dat hij onverstaanbaar werd.
Als hij de kans kreeg, rookte hij toch nog door.

Is iemand “schuldig” aan zijn ziekte?
Ik vind het een lastige vraag, ik weet ook niet of ik die vraag kan of zelfs wil beantwoorden.

Over een paar dagen is de uitvaart. Rust zacht, P.

Stress en roken (2)

Ik ben een slechte ruziemaker. Ik heb de neiging om boos te blijven, te zwijgen of juist te gaan schreeuwen zonder te zeggen waarom, te blijven bokken.
En laatst: ruzie! Dat gebeurt niet zo vaak en zeker niet zo. Ik was boos.
De verleiding om naar de winkel te gaan en een pakje shag te gaan kopen was groot. Het leek wel een wraakoefening: zo, en dat komt nou door de ruzie, zie je wat je me aandoet? Of een opluchting: eindelijk een “reden” om weer te roken.

Even later realiseerde ik me: als ik nu ga roken, dan blijf ik roken en ben ik weer terug bij af. Daarbij is het natuurlijk onzin dat het de schuld van mijn partner zou zijn als ik weer was gaan roken.
Daarbij zou mijn boosheid ook niet verdwijnen door weer te roken.
Zo’n ruzie moet volwassener opgelost worden.

Het is vreemd te merken dat stress als eerste, en ik denk ook als meest heftige, prikkel de gedachte aan roken weer laat opkomen.
In andere situaties lukt het vaak nog wel om de gedachte aan roken weg te duwen, te verjagen, maar bij stress vind ik dat erg moeilijk.
Misschien is het wel mijn onvermogen om bij stress even te ontspannen, even “uit de stress te stappen” en er van een afstandje naar te kijken.

Toen ik nog rookte, weerhield de gedachte aan meer stress me ervan om te stoppen met roken. Extra stress was in mijn situatie toen echt onwenselijk (ik zal daar in een latere blog nog wel op ingaan).
De hoeveelheid extra stress bleek heel erg mee te vallen, sterker nog: het niet meer roken verminderde juist een bepaalde vorm van stress. Laat ik die maar even de “kleine stress” noemen, de spanning die veroorzaakt wordt door vragen als: wanneer kan ik straks weer roken, waar kan ik roken, heb ik genoeg te roken, doet mijn aansteker het wel? .

De andere stress, zeg maar de “grote stress” moet ik zelf aan zien te pakken.

Stress en roken (1)

Ik was een paar dagen van huis en hoorde het per telefoon: er is bij ons een huiszoeking geweest. De politie is langs geweest, er was niemand thuis, dus zijn ze zelf naar binnen gegaan.
Ze hebben het slot vervangen en mijn vriend kon op het bureau de nieuwe sleutels gaan halen. Ik was er niet bij, ik belde toevallig toen hij aan het wachten was op het bureau.
Er werd niet gelijk gezegd waar het over ging.
Je hebt dus geen flauw benul waar het over gaat, behalve dat het iets ernstigs is, anders doen ze geen huiszoeking.
Dat niet-weten maakt onzeker en geeft stress.
Zoveel stress dat ik dacht: mag ik nu alsjeblieft even roken?

Roken lost de stress niet op, en waarschijnlijk had ik het mezelf kwalijk genomen als ik was gaan roken.

Even later werd wel duidelijk wat er was: de politie vermoedde dat er een hennepkwekerij in mijn huis gevestigd was.
Nou, die is er dus niet.

De dagen daarna probeerden we te achterhalen waar de verdenking dan op gebaseerd is, maar er is nog steeds geen antwoord, zelfs niet na toezeggingen. Het enige is een lullig briefje waarin staat dat het vermoeden onterecht was.

Het is absurd. Ik voel me bekeken, er zijn mensen zonder mijn toestemming binnen geweest. Het ergert me: hadden jullie de binnendeuren niet fatsoenlijk kunnen sluiten? Zo lopen mijn katten weg, grrrrrrr.
Ook voel ik me in de gaten gehouden, door de buurt en door de politie. Ik word wantrouwig als ik mezelf afvraag wie er “getipt” heeft (de politie heeft gezegd dat er tips zijn binnengekomen) en wat de inhoud en de aanleiding van die “tips” is. Is mijn gedrag zo raar dat er mensen gaan bellen?

Nou goed, ik moet er maar even niet teveel aan denken. Zo dadelijk komt de slotenmaker het slot repareren, dan is dat ook weer in orde.
Eerder vandaag ben ik nog op het bureau geweest in de hoop op wat uitleg, maar die heb ik weer niet gekregen.

Ik ben boos, ik heb er de pest in. Het kost me een hoop tijd en ergenis. Het lijkt verdorie wel Kafka in de polder.

Waarom ik over niet-roken schrijf

Nadat ik een paar dagen flink ziek was, en tijdens die dagen niet had gerookt, besloot ik: ik wil niet meer roken, het is genoeg geweest, klaar.
Daarom ging op zoek naar informatie over stoppen met roken.
De informatie die ik vond, viel behoorlijk tegen.

De goede bedoelingen van Stivoro ten spijt, maar van die site werd ik al bijna chagrijnig voordat ik echt gestopt was.
Het voelde alsof ik al een klein schoolkind toegesproken werd: Of ik wel wist hoe slecht mijn gedrag was en zo meer van die dingen.

Dat wist ik best, maar zo’n belerend toontje motiveert mij echt niet om dat gedrag te veranderen. Ik word daar alleen maar dwars en baldadig van.
Daarbij gebood de instructie mij een datum te plannen en die datum goed voor te bereiden. Ook las ik er dat Cold Turkey stoppen een slagingskans had van nog geen 5%.
Maar: ik had al een paar dagen niet gerookt en ik wilde niet in het kader van de stoppoging weer gaan roken, dat zou idioot zijn. Ook wilde ik niet ineens met pleisters oid aan de gang gaan, terwijl ik nog niet wist hoe het zou gaan.

Veel andere sites die ik tegenkwam waren ongetwijfeld opgezet door farmaceutische bedrijven. Zij wezen vooral op hun hulpmiddelen, maar vertelden nauwelijks iets waar ik wat aan had. Ik heb niets tegen dergelijke hulpmiddelen, maar ik was er gewoon niet naar op zoek.

Ik besloot zelf maar te gaan schrijven. Voor zelf schrijven zijn goede redenen:

* Als je stopt met roken gebeurt er nogal wel met je, ook in je hoofd.
Het lijkt alsof je nergens anders meer aan kunt denken, alsof het een grote prop of brei met gedachten aan roken is.
Als je dat kunt opschrijven (dat hoeft trouwens helemaal niet mooi geschreven te zijn), dan kun je die gedachten wat kanaliseren en zo gaat de druk er wat vanaf.

* Volgende reden:
Ik moest mijzelf zien te motiveren om het stoppen vol te houden, zoals ik eerder zei, ik heb niets aan belerende praatjes (volgens mij helemaal niemand).
Ik wilde voor mijzelf duidelijk maken waarom ik graag wilde stoppen en ik wilde het zo doen dat ik er nog een beetje lol in kon hebben. Bijvoorbeeld door er eens met een knipoogje over te schrijven zoals hier.

Toen ik met dit weblog begon, kende ik ikstop.nl/forum en stoprokenblog.nl nog niet. Als je zelf geen blog wil aanmaken, dan kun je op die sites een dagboekje aanmaken en zo ervaringen delen, dat kan zeer behulpzaam zijn.